Hoe het allemaal geschiede...

Januari 2015, net 48 jaar geworden en de kerstvakantie achter de rug. Ik was moe, heel moe. Eigenlijk niet nieuws, maar het voelde anders. Na 2 weken vrij te zijn geweest en rustige feestdagen te hebben gehad, dacht ik wel uitgerust weer aan het nieuwe jaar te beginnen. Vele van ons ervaren de laatste weken van het jaar als vermoeiend, voor mij niet anders, behalve dat mijn vermoeidheid eigenlijk niet iets nieuws was. Toch voelde het januari 2015 anders met als mee wegende reden om naar de dokter te gaan, mijn rechter borst, die er al een tijdje anders uit zag. 9 januari 2015 had ik een afspraak bij de huisarts, in eerste instantie was er geen plek voor vermoeidheid, maar toen ik melde dat ook mijn borst er vreemd uitzag, was er direct plek en ik moest dus ook die zelfde middag nog bij mijn huisarts zijn.

Ik had geen bobbeltje in mijn borst, maar de buitenkant van mijn borst aan de kant van mijn arm, leek wel naar binnen gezogen en de borst voelde hard aan. Ik had aldoor gedacht dat het verkleefde melkklieren zouden zijn dat met de overgang soms gebeurd. De invalhuisarts keek me bezorgd aan. Zij nam direct contact op met het ziekenhuis. Het was donderdag aan het eind van de middag, de dinsdag erna had ik al een afspraak in het ziekenhuis.

De assistente-chirurgie keek nog bezorgder dan mijn huisarts al deed en ook zij regelde die zelfde ochtend nog een mammografie en tevens een punctie. Een paar dagen later was het verlossende woord aan de chirurg, het was borstkanker. Een tumor van bijna 7 cm doorsnede, hoe kan je die in godsnaam over het hoofd zien c.q. voelen. Wat de chirurg toen allemaal zei over behandelingen, is bij mij niet binnengekomen, alleen dat het een zwaar jaar zou worden drong tot me door en dat er snel actie genomen moest worden. Ik dacht alleen maar hoe ik de kinderen (toen 11 en 14 jaar) op een niet schokkende manier dit nieuws kon vertellen.

Binnen 14 dagen vond de eerste operatie plaats, een borstamputatie. Vooraf gaand in een gesprek met de anesthesist werd afgesproken dat ik naast volledige narcose tevens met een blok verdoving geopereerd zou worden. Dit heeft als voordeel dat je na de operatie plaatselijk minder napijn hebt. Ik weet niet of de blokverdoving er zoveel invloed op heeft gehad, maar de eerste operatie was een fluitje van een cent. De chirurg heeft me keurig dicht genaaid en nauwelijks napijn gehad. Gedurende deze operatie is ook de poortwachtersklier weggehaald, voor nader onderzoek. Zo makkelijk als de operatie was, des te moeilijker was het bericht dat de verwijderde klier uitzaaiingen bleek te hebben. Amper herstelt volgde heel snel de tweede operatie, voor een okselkliertoilet, alle lymfeklieren in de oksel worden dan verwijderd en worden tevens weer door de patholoog onderzocht. 

Ondanks dat de 1e operatie ontzettend was meegevallen, was ik nerveuser,  maar het was onterecht. Ook deze operatie viel weer reuze mee. Dankzij een zeer kundig  chirurg met zijn team. Ik heb ook “gelukkig” nooit overwogen om naar het Antoni  van Leeuwenhoek ziekenhuis te gaan, voor een eventuele second opinion.  Vanaf het eerste moment voelde alles goed in het toen nog Gemini ziekenhuis. Ik voelde mij volledig veilig in handen van dit deskundig team en achteraf was ik zelfs blij dat al mijn specialisten in Den Helder zaten.  Na het verwijderen van de lymfeklieren uit mijn oksel, moet het vocht dat normaal via deze klieren in- en afgevoerd wordt door je arm, een nieuwe weg vinden. Dit gaat in eerste instantie niet vanzelf, met als gevolg dat ik na een paar dagen een enorme ballon met vocht onder mijn oksel kreeg. Wat een geluk dat de specialistisch verpleegkundig assistent van de chirurg ook op  Texel woont en zoals dat gaat op het eiland, komen mensen naar je toe als dat nodig is, dus de lieverd kwam na haar werk bij mij thuis langs met gereedschap om het vocht weg te zuigen. Ik had er niet aan moeten denken dat ik helemaal naar Amsterdam had gemoeten gaan voor dit kleine ingreepje, helemaal toen bleek dat de lieftallige assistente nog wel 3 keer is geweest.  De chirurg verzekerde mij dat uiteindelijk het vocht een andere weg vindt en dat was ook zo. Herstellen na twee maal volledig onder narcose viel best zwaar.  Toch was er niet heel veel tijd voor dat de volgende behandeling zich aankondigde, de chemokuur. Dit was toch wel hetgeen waar ik bij voorbaat het meest tegen op zag. Ik had het klassieke beeld van kale en kotsende mensen  voor mij, als ik daar over nadacht. Wel had ik een aantal voorbereidingen getroffen voor ik aan het “echte” werk begon.  Een afspraak bij de mondhygiëniste, zodat mijn mond c.q. tanden tegen de chemo bestand zouden zijn en tevens nog maar even naar de pedicure, want ook nagels reageren slecht op de kuren.  Eigenlijk was de afspraak bij de kapster die haarwerken aanmeet wel het “leukst” voor hetgeen dat onvermijdelijk is;  kaal worden. We hebben daar ontzettend veel lol gehad en je moet het ook allemaal relativeren, tuurlijk is het niet fijn, maar jezelf er tegen verzetten helpt echt niet, dus hebben wij ons suf gelachen om al mijn nieuwe looks.  Ook deze kapster gespecialiseerd in haarwerken is echt een geschenk uit de hemel. Niets was te veel en zodra het onontkoombare kaal worden zich aandiende in de tweede week van de 1e  chemokuur, kon ik direct terecht om mijn hoofd kaal te scheren. Hoe vreemd het ook klinkt, was ik opgelucht dat het er af was. De haarpijn die je krijgt vond ik heel akelig, dus was de tondeuse een uitkomst. Ook dan pas past je haarwerk perfect en ik was ontzettend blij met mijn bob-line krullen haarwerk. Later wanneer je haar weer groeit, maar je er toch nog “kaal” uitziet is het niet fijn naar een gewone kapper te moeten,  ook daar is deze gespecialiseerde kapster op ingesteld en fatsoeneert zij je eerste krulletjes weer.

Inmiddels zijn we bij de chemokuren aangekomen….  Wordt vervolgd….