1. feb, 2019

Ongelofelijk 2018...

 

 

Wat een jaar!

Er is zoveel gebeurd dat ik, zoals jullie hebben kunnen zien, niet toegekomen ben aan mijn Blog stukjes. Daarom zal ik kort uitleggen waarom 2018 voor mij een enerverend jaar is geweest.

 

Hoewel januari als geen ander jaar, gewoon rustig bijna saai was begonnen, kondigde maart 2018 een onvoorspelbaar noodlot aan. BRAND! In ons dorp! Een piepklein pitoresk dorpje, waar normaal altijd alles rustig door kabbelt, maar dit jaar was voor ons dorp pittig! 

In maart stond een deel van de monumentale panden in brand. Het leek heel dichtbij, echt angstaanjagend! 5 huishoudens zijn door de brand alles kwijt! Niet voor te stellen wat dat met mensen doet. Mijn lieve vriendin en levenscoach, woonde amper een jaar in 1 van de getroffen panden. Een prachtige gerenoveerd appartementje met zorgvuldig uitgekozen meubels en spulletjes. Alleen haar dierbaarste spulletjes waren mee verhuisd van Limburg naar Texel en alles is door de brand in rook opgegaan. 

Gelukkig is mijn vriendin een kunstenaar in alles aanvaarden met een reden. Ze was heel bewust gaan "ontspullen", maar dit was wel erg drastisch. Samen met mijn man hebben we nog wat dierbare spulletjes kunnen redden. Bijvoorbeeld een prachtig antiek houten eettafel, helemaal zwart gebakerd heeft het de "overleefd". Mijn man heeft het hout opnieuw geschaafd en is in ere hersteld.

Deze lieve sterke vrouw omarmde alle steun die onze dorpbewoners als vanzelfsprekend aanboden. Ondanks het verdriet van verlies ging ze met haar "nieuwe" buren het 5 jaarlijks dorpsfeest aan. Het was voor iedereen een welkome afleiding na deze alles verwoestende brand. Met bewondering zag ik haar levenskracht en met diezelfde gedrevenheid heb ik ook mijn eigen levenskracht aanvaard. 

Aangemoedigd door deze kracht en met mijn nog steeds toenemend energieniveau, heb ik intern gesolliciteerd en sinds juli 2018 heb ik een nieuwe functie binnen de organisatie van mijn huidige werkgever bij de afdeling HRM. Nooit had ik durven dromen na de diagnose borstkanker, nog een andere passende functie te kunnen vervullen.

Dus ook na borstkanker is er met hoop en doorzettingsvermogen nog een leven mogelijk. Bij het moment van de diagnose, had ik niet gedacht dat mijn werk ooit nog zou worden wat ik ambiëerde, maar na mijn geweldig fijne re-integratieplek, heb ik de kans gekregen te laten zien dat terugkeer op een dynamische werkvloer mogelijk is. Er waren twijfels of het haalbaar was, maar inmiddels ben ik weer 20 uur p/w aan het werk. Zelfs mijn ervaring als kankerpatiënt kan ik gebruiken om collega's met een vervelende diagnose een hart onder de riem te steken.

Tussen de bedrijven door is ons normaal gesproken rustig dorpje ook nogeens 3 weken lang te bewonderen geweest op de nationale televisie met "Typisch Oosterend". Ik persoonlijk vond ons dorp er niet echt bewonderenswaardig van af komen, maar wel heb ik genoten van de bevlogenheid van de dorpsbewoners in mooie en minder mooie tijden.

2018 is voor mij een memorabel jaar geweest. Zo eentje dat je niet snel vergeet. Ik ben zeker van plan alle ingang gezette positiviteit mee te dragen naar 2019! Jullie gaan zeker regelmatig meer van mij horen in dit jaar!!

Tot snel weer, liefs Linda Liefde