12. jun, 2017

Terug van weg geweest…

 

Wat weggaan bij mij aan stress brengt, geeft thuiskomen een heerlijk gevoel van tevredenheid.

Wij zijn niet van die globetrotters, zeker niet sinds we op Texel wonen. Texel heeft zoveel te bieden in de zomer, dat een vakantie zonder doel voor mij bijna geen toegevoegde waarde heeft. Met mooi weer geniet ik heerlijk van de tuin of van het piepkleine stille waddenzeestrandje, dat zeker de voorkeur heeft boven het drukke Noordzeestrand. Het is daar heerlijk genieten van de zon, zee en rust.  Mede daar door hoef ik niet perse ver weg, tenzij we familie gaan bezoeken of zoals afgelopen jaar een vriendin die oorspronkelijk uit Zweden komt, haar geboorteland te ontdekken en bewonderen. 

 

Ik heb geen grote familie, naast mijn vader, moeder en broer is de familie op één hand te tellen. Van mijn moederskant een oom en tante in Zuid-Frankrijk, zij hebben twee dochters, waarvan er één in Londen woont en de ander in Parijs. Aan mijn vaderskant heb ik nog een nicht, helaas zijn haar ouders al overleden, zij woont in Hoorn. Ondanks dat het geen grote familie is, voel ik me bevoorrecht met het beetje familie in Zuid-Frankrijk, Parijs, Londen en Hoorn. Het zijn leuke logeeradresjes. Het jaar voor ik ziek werd, hebben we mijn nicht in Londen bezocht. De bedoeling was dat we het jaar erna Parijs zouden bezoeken. Dat liep helaas iets anders, we maakten een reis in de medische wereld. Een jaar lang ben ik onderweg geweest met de diagnose borstkanker, maar nu anderhalf jaar later loop ik gelukzalig met mijn gezin in Parijs.

Ondanks alle terreur dreigingen in Parijs (zichtbaar veel beveiliging), liep ik te genieten van al het moois die de stad van liefde te bieden heeft. Het besef hoe betrekkelijk het leven is, na de diagnose van borstkanker is zo sterk, dat welke terreur dreiging dan ook, het mij er geen moment van heeft weerhouden met een grijns van oor tot oor te lopen. Mijn man, de kinderen en ikzelf hebben intens genoten van het familiebezoek en alle prachtige bezienswaardigheden die Parijs rijk is. De combinatie van het kunnen bezoeken van een stad als Parijs en het zien van mijn nicht met man en kind, maakt het zinvol en tegelijker tijd zo waardevol. Omdat de familie niet om de hoek woont (wat al snel is wanneer je geen “echte” Texelaar bent), koester ik dit soort momenten misschien wel meer.

Hoe inspirerend een andere omgeving ook kan zijn, thuis komen op Texel geeft, zelfs na het bezoeken van één van de mooiste steden ter wereld, een gelukzalig gevoel. Bij thuiskomen kun je alles weer relativeren en beseffen wat je allemaal hebt. Hoewel de plannen voor volgend jaar al weer op de plank liggen. Naar Zuid-Frankrijk met hopelijk de hele Franse familie. Vind ik het zelfs al na 5 dagen weg te zijn geweest, heerlijk weer thuis te zijn en realiseer ik me hoe ontzettend gelukkig ik ben dat ik dit allemaal nog kan doen, ook al is het  met beperkte energie (ook dat is ondergeschikt)!!        Vive la France, vive het leven!