7. mei, 2017

Vrijwillig...

 

 

De definitie hiervan is;

wat je doet omdat je dat zelf wilt, niet omdat je het moet. 

 

Zelf heb ik altijd het gevoel heel veel te moeten; huishouden, werken, sporten, de kinderen en het onderhouden van je sociale contacten. Het één heeft natuurlijk minder de lading van moeten dan het andere.

Alles wat met huishouden te maken heeft, voelt bij mij zeker als moeten. Ook moet ik werken voor de kost, maar over het algemeen genomen ga ik graag naar mijn werk, even wat anders moeten dan thuis en het loont! Behalve dat het wat oplevert en hier dus je leven weer mee kunt leven, vind ik dat de collega’s en het werk, je stimuleren je zelf uit te dagen.

Met sporten heb ik een haat/liefde verhouding. Naar een sportclubje gaan voelt meestal toch als moeten, maar tegelijker tijd weet ik als geen ander dat sporten of in ieder geval lichaamsbeweging  gezond is en belangrijk voor een lager risico op kanker. 

Bij de kinderen is het gevoel van moeten er eigenlijk nooit, tenzij ze naar de orthodontist, tandarts, voetbal, kunstklas, gitaarles of hun vrienden willen in een van de buitendorpen. Gelukkig is de opsomming van dit moeten, niet iets dagelijks en normaal als man lief thuis is, is hij degene die heen en weer racet. Ik merk dat het heen en weer gerace nog steeds veel energie kost en mij helaas verder niet zo veel oplevert. Hoewel ik van afgelopen voetbal wedstrijd van mijn zoon, waar het mijn beurt was een aantal teamleden heen en weer te rijden, ongelofelijk heb genoten. Behalve dat ze met 3-6 hebben gewonnen, stond ik heerlijk in het zonnetje van de wedstrijd te genieten. Waar je tevens ook een deel van je “verplichte” sociale contacten kan ophalen, heel handig.

Tja sociale contacten, natuurlijk gezellig, maar meestal is het afhankelijk van hoe veel energie ik heb of het voelt als moeten of dat het iets is waar ik naar uit kijk en van geniet. Hier is ook weer het bekende energie vretende dilemma, toch moet je werken aan sociale contacten, want het blijft niet automatisch goed, dus af en toe moet je hier tijd in investeren.  

Afgelopen week vroeg iemand aan mij of ik nu anders in het leven sta? Het antwoord daarop is volmondig JA! Ik heb voordat ik ziek werd me nooit gerealiseerd hoe belangrijk het is, echt iets voor jezelf te hebben, iets waar je van geniet en kan ontspannen. Tijdens mijn ziekte waren dit mijn engeltjes en nu ga ik dit uitbreiden met iets anders vrijwillig doen! Ik ga mijn “levens” coach helpen in zijn fantastische winkeltje aan de haven van Oudeschild! Niet omdat het moet, maar omdat ik dit heel graag wil! Iets voor mezelf waar ik mijn engeltjes kan meenemen en tegelijkertijd iemand anders kan helpen. Zelf heeft hij de ziekte van Parkinson, maar heeft mij ondanks dat, in de lastige periode na alle behandelingen, geholpen alles een plekje te geven. Het voelt geweldig fijn iets terug te kunnen doen! Wat vrijwillig een gigantische energie oplevert!

De essentie daar gaat het om! (uitspraak van mijn lieve coach!).