14. jan, 2017

Boem daar is er weer één....

Het nieuws wanneer, weer iemand die je kent, ook door kanker is getroffen, blijft binnenkomen als een komeet. Dit is in 3 weken tijd alweer de 3e komeet.
Hoewel de eerste twee ook als een inslag binnen kwamen, is deze laatste wel een hele nare binnenkomer. Of is de enorme inslag het feit dat het nu in heel korte tijd het 3e verhaal is. Het laatste kwam voor degene in kwestie uiteraard ook als donderslag bij heldere hemel, hoewel dit natuurlijk altijd zo is, valt het mij deze keer zo ontzettend zwaar. De constante vermoeidheid die ik nog altijd ervaar na mijn eigen traject, wordt er in ieder geval niet beter van. Die emoties die elk verhaal met zich mee brengen, vreten energie. Komt het omdat je weet wat voor een traject betrokkene door gaat maken en hoe zwaar het ook is voor alle dierbaren, partners, kinderen, ouders, familie, vrienden en collega´s? Hoe dichterbij de relatie met betrokkene is, hoe zwaarder het zal wegen op de dierbaren. Ik heb natuurlijk zelf gezien en ervaren hoe zwaar het is op je naasten, misschien nog wel zwaarder dan voor jezelf. Zelf ga je, zoals in mijn geval, het gevecht aan en probeer je iedereen om je heen ervan te overtuigen dat het goed komt. Mijn man heeft bijvoorbeeld alle geïnteresseerden tijdens het boodschappen doen te woord moeten staan over mijn situatie. Ik ben ervan overtuigd dat het ook een onderdeel is van een goed verwerkingsproces, maar zeker niet makkelijk, ook hij had er niet altijd even veel zin in iedereen steeds het verhaal te moeten vertellen. Net zoals de kinderen, de één wil er helemaal niet over praten, maar soms ontkom je er niet aan en de ander had wel willen vertellen, maar daar gingen de klasgenootjes het gesprek ontwijken. Nu voor mij 2 jaar verder, zie ik mijn gezinsleden gelukkig weer gewoon hun leven oppakken en staan zij er zeker niet meer dagelijks bij stil. Nieuwe verhalen raken hun ook niet zo als dat het mij doet en ik vraag me af hoe dat komt? Niet alleen het meeleven raakt, maar ook iedere keer een stukje angst dat opborrelt. Andere helaas ervaringsdeskundigen, die alweer een paar jaar verder in het proces zijn dan ik, verzekeren mij allemaal dat het steeds meer gaat slijten, maar het heeft tijd nodig en je moet ook weer vertrouwen krijgen in je lichaam en geest. Dus hoewel het natuurlijk komeet inslagen blijven, wordt de intensiteit hopelijk iets minder naarmate het bij jezelf steeds langer geleden is. Best een fijn idee, denk ik?