2. apr, 2017

Als de zon schijnt...

Wat is het leven mooi als de zon schijnt. Alles lijkt makkelijker en voelt prettiger. De lammetjes dartelen in de wei en de vogeltjes fluiten hun mooiste lied. Toch ben ik altijd in twee strijd met mezelf als de zon schijnt. Ik moet van het mooie weer genieten, maar eigenlijk wachten er binnen huishoudelijke taken. Dus ga ik voor de gulle midden weg, eerst wat kleine taakjes binnen, dan in de tuin verder om daarna heerlijk luierend van de zon te kunnen genieten. Geweldig, wat een energie boost geeft dat voorjaarszonnetje. Ondanks de perfecte omstandigheden me goed te voelen, had ik verwacht ook alles makkelijk aan te kunnen. Maar het is weekend en ik ben leeg. Terwijl ik voor het weekend allemaal klusjes had bedacht die ik nog gedaan wilde hebben voordat manlief weer thuis komt na 3 weken op zee. Als “de baas” van het huishouden weer vertrekt naar een andere mooie plek op de wereld, voelt het iedere keer in eerste instantie als een soort van “rustig”, even het huis voor mezelf te hebben. Nu na bijna 3 weken het gezinnetje met bij behorende taken alleen draaiende te hebben gehouden, kijk ik er naar uit dat we het gewoon fijn samen kunnen doen. Het blijft me tegenvallen, hoe zwaar het me valt, alles zelf te moeten aanpakken. Een terugkomende bevestiging dat ik niet alles kan doen wat ik wil. Ik ga elke avond, uiterlijk om 22.00 uur naar bed  en slaap dan met gemak tot 07.00 uur. Gelukkig voel ik wel, dat wanneer de week zonder “extra” veel bijkomende afspraken als; tandarts, coach, iets met school voor de kinderen of gewoon gezellig even een bakkie doen, naast werken en het huishouden, het steeds beter gaat. Wanneer we ons gezinnetje samen weer draaiende houden, heb ik hopelijk voldoende energie over om meer aandacht aan mijn sociale leven te kunnen besteden. Vriendschap is zo iets fundamenteels om je goed te voelen en toch is het steeds het eerste dat ik laat schieten bij gebrek aan energie. Terwijl er genoeg mensen zijn waar je energie van krijgt als je ze hebt gezien en/of gesproken. Eigenlijk realiseer ik me nu, dat ik 2 jaar geleden rond deze tijd met de chemokuren begon en moet je zien wat ik allemaal al weer doe. Eigenlijk gaat het gewoon hartstikke goed, af en toe een beetje te weinig energie, maar ik kan gelukkig nog heerlijk van het fantastische zonnetje genieten!