5. mrt, 2017

Rijkdom...

Het is zit hem niet in geld. Hoewel ik niet zal ontkennen dat wanneer je een salaris hebt, waarmee je je geen zorgen hoeft te maken, het wel daangenamer aanvoelt. Toch komt alles, wanneer je een dodelijke ziekte overleeft, in een ander perspectief te staan. Nu 2 jaar na de diagnose, kan ik nog steeds niet mijn volledige uren werken en doordat het UWV mij gedeeltelijk heeft afgekeurd, daalt het salaris naar 70% van het laatst verdiende loon. Tja, dat zijn net de centjes die het allemaal even gemakkelijker maken. Niet na te hoeven denken of je wel of niet uit eten gaat. Maar gezondheid is onbetaalbaar en als je moet kiezen tussen die paar honderd euro meer of gezond zijn, nou dan is die keus gemakkelijk. Ik merk dat je vindingrijk wordt, hoe je toch alles nog ongeveer kan doen, wat je gewent bent. Ik ben eens kritisch gaan kijken naar onze vaste lasten, maar ook de gewone boodschappen kunnen wel wat minder. In de afgelopen crisis jaren, hoorden we niet anders dat mensen naar de voedselbank moesten doordat ze hun baan kwijt raakten of door ziekte minder inkomen krijgen. Ik realiseer me nu, ondanks dat we natuurlijk niet rijk zijn, we het eigenlijk nog hartstikke goed hebben. Een besef dat fijn aanvoelt.  Zelfs de kinderen gaan nadenken over wat wel en niet echt noodzakelijk is. Toch zou zoon lief, wel een Tesla auto willen hebben, maar wanneer je hem de keuze stelt, een Tesla of je moeder, hoeft hij daar gelukkig niet lang over na te denken. Het feit dat je er zelf niets aan kunt doen, aan het ziek worden, voelt als oneerlijk, maar ondanks alles, ben ik blij dat we in Nederland wonen met goed sociaal stelsel, want je zult maar in de VS wonen waar de Obama Care wordt afgeschaft. Ik voel me uiteraard geen miljonair, maar wel rijk genoeg!!