17. feb, 2017

Lam geslagen....

Ik had me niet gerealiseerd dat je ten gevolge van borstkanker emotioneel nog dieper in de put kunt raken dan de diagnose krijgen. Nou ik kan je vertellen dat wanneer je 2 jaar hebt gevochten weer terug te komen als moeder, vrouw en collega, is het een hard gelach wanneer je werkgever na 2 jaar besluit je contract aan te passen aan de re-integratie werkzaamheden die je doet om aan de gang te blijven.

De felicitaties door collega's voor mijn gedeeltelijke afkeuring door het UWV, vond ik vreemd. Boos was ik in eerste instantie op mijn gedeeltelijke afkeuring,  zo een harde bevestiging dat ik na 2 jaar nog steeds niet in staat ben te doen wat ik deed voor de diagnose. Later heb ik dat omgezet in berusting. UWV gaf mij, zoals arbeidsdeskundige het  zei, een  jaar “RUST”! Ik hoef me het komende jaar even geen zorgen te maken…..zei zij.  Nu ik de uren die ik nog steeds niet kan werken, het UWV aanvult, zou een mogelijkheid zijn om pas op de plaats te nemen.  Even ook thuis weer alles lekker laten lopen. Werken aan wat uiteindelijk het belangrijkste is, je gezin!

Van de week kwam het voornemen van herplaatsing na 24 maanden ziekte van mijn werkgever, dan ook vol ongeloof binnen. Je moet het jezelf niet kwalijk nemen, je kunt er niets aan doen. De levenslange verminking  is in geen verhouding tot de mentale klap die met dit voornemen is aangekomen.  Heb ik het afkeuringsfeit van het UWV dan toch verkeerd begrepen? Herstellen door pas op de plaats te nemen, heeft bij mijn werkgever geleid tot een voornemen, waar ik nooit meer de “oude” van kan worden.  Ook al zou het na dit jaar weer zo gaan als voor de diagnose, is deze herplaatsing, dusdanig dat terug komen in mijn oude functie, echt niet meer reëel is. Zo hard gewerkt aan terug keren heeft dus niet het gewenste resultaat opgeleverd.

Al tijdens het behandeltraject ben ik regelmatig naar mijn werk gegaan. Heerlijk even geen patiënt zijn, maar gewoon even collega. Snel leidde dit tot voorzichtig wat werkzaamheden op te pakken. Uiteraard aangepast, maar zeer dankbaar. Alle klussen die normaal blijven liggen, worden langzaam maar zeker weggewerkt. Soms viel het niet mee, de concentratie en energie waren met enige regelmaat volledig weg. Uiteindelijk bleek na een jaar 16 uur het maximaal haalbare te zijn. Toch zijn het UWV en de bedrijfsarts ervan overtuigd dat de kans op volledig herstel met rustig opbouwen,  absoluut haalbaar is. Deze positieve benadering,  geeft mij moed de toekomst rooskleurig tegemoet te zien.